Het was niet de bedoeling en nu ben ik toch zomaar weer aan het schrijven.
Een kleine update om eens wat uit te zoeken. Zo af en toe is het tijd voor verandering.
De meeste verandering is echter hier op deze website te vinden

Nee, beste lieve lezers, nog wel een berichtje maar houd er rekening mee dat ik toch echt verder leef op mijn gelukkig onderweg weblog.
Mocht je nieuw zijn hier: daar valt veel te lezen, meer nog dan hier.
Veel leesplezier. Ik hoop dat de kennismaking naar meer smaakt.

Dus graag tot ziens op dit weblog

Als je mij weleens leest, kijk dan ook eens op deze website.

Even stilstaan…, een hele vooruitgang

‘Mag je hier roken in een cafe of restaurant’ vraag ik Asta die al wat langer in Geneve woont. Het valt me op dat ik heel veel mensen op straat zie met een sigaret. Het lijkt alsof er sowieso heel veel mensen roken hier. ‘Het is net verboden’ zegt ze en later lees ik dat je in sommige kantons niet mag roken en andere weer wel. Ingewikkelde wetgeving. Het zal wel weer een referendum geweest zijn denk ik…
Trouwens in Europa schijnt Belgie de meest ingewikkelde rookwetgeving te hebben.

In Geneve dus niet meer. Als het aan Geneve en omgeving lag, zo lees ik, hoorden ze al lang bij de euro=landen maar het rookverbod hebben ze blijkbaar pas net ingevoerd. Mijn idee over Geneve (Zwitserland) als een gezond land moet ik dus wel wijzigen. Ze hadden er geen haast mee. Het is heel vreemd: naast al die rokers die overal buiten staan – het is trouwens nog steeds lekker weer al is het november – wordt er heel veel gejogd. Zonder overdrijven moet ik af en toe heel snel aan de kant omdat er weer een jogger, of twee, of een groep joggers langskomt. Ze joggen alsof hun leven er vanaf hangt. Op de boulevard, in de oude stad maar ook zomaar in de drukke winkelstraat.

In het park ‘La Perle du Lac’ staat er zelfs een man een soort tai chi te doen terwijl hordes kinderen langstrekken begeleid door een enkele onderwijzer. Het blijkt de route voor kleine kinderen, toeristen en joggers. Natuurlijk zijn er ook mensen die gewoon helemaal lekker niets doen.

Als ik weer terugloop naar de stad zie ik alweer groepjes mensen voor een cafe of restaurant staan, het lijkt ook nog een beetje onwennig. Apart hoor, dat hele fanatieke joggen naast het snel even een sigaretje roken.

Je kunt er niet omheen, overal zie ik de borden. In Zwiterland wordt er 4x per jaar referendum gehouden. Voor mijn vertrek had ik al gelezen dat het 29 november weer zover is en dat er gestemd wordt over een omstreden onderwerp: een ja of nee tegen de bouw van minaretten.
Zwitserland telt op dit moment 4 minaretten. In Geneve heb ik nog geen minaretten gezien.

In sommige steden – in Basel en Lausanne – mag de oui a l’interdiction poster (tegen minaretten) niet opgehangen worden. In Geneve zie ik hem wel hangen en meestal hangt NON tous differents, tous egaux ernaast.

Het klinkt al behoorlijk ‘fantasy-achtig’ en het kaft werkt goed mee. Voor het eerst heb ik een fantasyboek uit de bibliotheek genomen. Puur op gevoel uitgekozen. Op dit moment volg ik een filmcursus waarin ik langzaam meer genres ga waarderen dan alleen maar het meest gebruikelijke genre en ik besluit dat ook eens op boeken toe te passen. Tenminste: eens een ander genre te lezen, waarderen dat weet ik nog niet.

De zwarte Magixebrs is een boek van een Australische schrijfster, Trudi Canavan. Het verhaal gaat over een jong meisje met magische krachten dat zich moet aansluiten bij het gilde in de stad Imardin om haar talenten binnen het gilde verder te ontwikkelen. Ik vond de kaartjes voorin het boek grappig en het verbaast me niet te lezen dat Canavan illustrator en cartograaf is en voor een uitgever als Lonely Planet gewerkt heeft. Ze is grafisch ontwerpster en ik vraag me af of ze ook de voorkant heeft uitgekozen, die is simpel en tegelijkertijd mysterieus en mooi.

  Ik kom er snel achter dat ze niet de eerste de beste is. We hebben trouwens iets gemeen want ze heeft ook een weblog. Haar website onderhoudt ze zelf want onlangs was er iets mis mee en daar schreef ze over: ‘I broke it myself, trying to fix a few things.’ Hij ziet er trouwens mooi uit met sleutels die omdraaien als je ze aanklikt. Wat ik leuk vind is dat ze een pagina besteedt aan ‘recommended books’ en daar staan boeken van Australische schrijvers maar ook van ‘overseas”

Helemaal in stijl geschreven is het stuk over Trudi zelf: ‘She lives in a little house on a hillside, near a forest, in the Melbourne suburb of Ferntree Gully. She has been making up stories about things that don’t exist for as long as she can remember.’

Canavan won een Aurealis Award voor Best Fantasy Short Story in 1999. Ze werkt als designer en art director voor het tijdschrift Aurealis, een tijdschrift voor Australische Fantasy & Science Fiction.

Neem pen en papier.

Ga onder een boom of aan je bureau zitten en maak een lijst van alle dingen die je op dit moment gelukkig zouden kunnen maken: de wolken aan de hemel, de bloemen in de tuin, spelende kinderen, het feit dat je de beoefening van bewuste aandacht bent tegengekomen, het feit dat de mensen van wie je houdt in de kamer zitten en dat je een paar goede ogen hebt.

De lijst is eindeloos. Je hebt al genoeg om nu gelukkig te kunnen zijn. Je hebt al genoeg om je niet langer op stang te laten jagen door angst of woede.

Uit: Innerlijk vuur van Thich Nhat Hanh

Why don’t you stay here?
I can’t, I need to find a job.
But you are a writer

(‘writing saved my life’)

Dialogue in ‘An Angel at my table’ the film (NZ 1990). The book was written by Janet Frame.

There’s a Janet Frame literary trust.

We staan bij de zaal in ‘de binnentuin’ van het Louis Hartlooper Complex de filmkaartjes te scheuren voor de film Antichrist als een meneer mee aanspreekt. Hij is naar de vroege film van half 8 geweest en heeft daarna iets gedronken.

‘Je deed het leuk daarstraks bij Partir‘.

Het doet me goed, tenslotte is het mijn eerste avond en best wennen. Voor het eerst doe ik korte inleidingen bij de films. Dat is traditie in Louis Hartlooper Complex. Daarmee zetten we de traditie van Louis Hartlooper voort. Hij schijnt een hele bijzondere explicateur geweest te zijn. Stiekem hoop ik dat ook te worden.

‘Het was trouwens wel een heftige film hoor! Nogal confronterend ook. Verschillende mensen zijn weggelopen.’ Weggelopen? Dat was helemaal niet zo toen ik de film een week geleden bekeek. ‘Ik denk dat sommige mensen er veel in herkenden’ zeg de aardige meneer weer.
‘Nou u bent tenminste gebleven. En heeft ook nog iets gedronken samen’ zeg ik terwijl ik naar zijn vrouw knik die aan de andere kant van het tafeltje net aanstalte maakt om te vertrekken. ‘Ja, zegt hij, maar we hebben er ook wel over gepraat hoor!’. Gelukkig kijk ik in een lachend gezicht.

Als ik aan mijn collega Ouke vertel dat er mensen de zaal verlaten hebben, reageert hij gevat: ‘Oh, maar het heet toch ook Partir!’

Er moet een stukje geschreven worden over film maar vandaag voel ik me net zo’n suffe voetbalcommentator die terwijl er niets bijzonders gebeurt op het veld, praat over de sterspeler in termen als ‘hij is misschien wel een beetje moe, hij is net verhuisd en moet nog wennen in Barcelona’. Of ‘zijn vrouw was vandaag aan het winkelen op de Ramblas’.

Zo kan ik vertellen dat de Australische Abbie Cornish, die schittert in de film Bright Star, in een politieserie meespeelde die the Wildside heette. Of dat de Britse acteur, Ben Whishaw, die John Keats speelt in Bright Star, een tweelingbroer heeft. Maar ja, ik ken geen naam van die broer en ik weet niet eens of die tweelingbroer acteert. Het zijn feitjes waar je niets aan hebt maar die ik waarschijnlijk langer onthoudt dan sommige echt belangrijke zaken.

Ook kan ik vertellen dat Prince een liedje schreef voor de oorpsronkelijk Britse actrice maar al sinds haar zeventiende in Parijs wonende Kirstin Scott Thomas die nu in de Franse midlifecrisisdrama Partir speelt. O wist je dat nog niet? Goed, dan maar de tekst van het liedje
This might seem strange
Ans since only one of us
Still looks the same
Your words not mine, baby
You’re still fine yes you are
Like wine, you get better with time.

En waarom Prince een liedje voor haar schreef? Ze maakte haar filmdebuut in ‘Under the Cherry Moon’ van Prince.
Met dank aan de VPRO gids (Gerhard Busch) en wikipedia.

Ik zei het al: het zijn niet de echt belangrijke zaken. Maar wedden dat je het nu ook gaat onthouden als je het gelezen hebt?
Ik ga nog maar even aan de strijd aan met wat echte informatie.